Mikstat

POŁOŻENIE
Miasto i Gmina Mikstat stanowi południową część województwa wielkopolskiego, granicząc od północy z gminą Przygodzice i Sieroszewice, od południa z gminą Ostrzeszów, a od wschodu z gminą Grabów. Położona jest w makroregionie Wał Trzebnicki w północnej części mezoregionu Wzgórza Ostrzeszowskie, na końcu tzw. Kocich Gór na wysokości 180-232 m n.p.m. Część południowa gminy jest położona w Kotlinie Grabowskiej, stanowiącej część Niziny Południowo-Wielkopolskiej, natomiast niewielki północny fragment terenu jest położony w Kotlinie Milickiej, wchodzącej w skład Obniżenia Milicko-Głogowskiego.

Znaczna część terenu gminy położona jest w obrębie Wału Trzebnickigo, charakteryzuje się młodą rzeźbą postglacjalną ze znacznymi deniwelacjami terenu. Wzniesienie nad poziom morza wynosi do 230 metrów w rejonie Mikstatu, różnice wysokości dochodzą do 90 metrów. Najwyżej wzniesiony punkt występuje na północ od Mikstatu. W obrębie Wzgórz Ostrzeszowskich wyróżnia się takie formy terenu jak wzniesienia moreny czołowej, wysoczyzny moreny falistej, obniżenia dolinne, wydmy. Kotlina Grabowska charakteryzuje się rozległą wysoczyzną morenową płaską opadającą ku dolinie rzeki Prosny oraz licznymi obniżeniami dolinnymi bezimiennych potoków natomiast Kotlina Milicka stanowi łagodne skłony wysoczyzny morenowej, opadające ku północy.

Na terenie gminy Mikstat rzeźba terenu nie uległa istotnym przeobrażeniom związanym z działalnością człowieka i w znacznym stopniu zachowała swój pierwotny charakter, co czyni gminę atrakcyjną turystycznie.
W granicach administracyjnych gmina zajmuje obszar 8 717ha czyli 87,0 km2, w tym tereny miasta to 249 ha i gminy 8468 ha. Gmina jest jedną z 207 gmin województwa wielkopolskiego, wchodzi w skład powiatu ostrzeszowskiego. Liczy siedem wsi sołeckich ( Biskupice Zabaryczne, Kaliszkowice Kaliskie, Kaliszkowice Ołobockie, Komorów, Kotłów, Mikstat-Pustkowie i Przedborów), miasto Mikstat i dziewięć obrębów geodezyjnych.

HISTORIA
Historyczne początki Mikstatu sięgają X wieku, zaś prawa miejskie datowane są na 1366 rok. W latach 1382 - 1482 miasto należało do Śląska, by za panowania Władysława Jagiełły, wraz z Ziemią Wieluńską, znaleźć się w obszarze Wielkopolski. W 1391 roku król przyznaje miastu specjalny przywilej, zwalniając ludność od płacenia podatków na okres pięciu lat, co ma pomóc mieszkańcom w podźwidnięciu się ze strat poniesionych podczas katastroficznego pożaru.
Nie minęło jeszcze sto lat, kiedy kolejna pożoga strawiła niemal doszczętnie osadę i wówczas, a było to w 1528 roku, Zygmunt Stary wydał nowy akt lokacyjny.
Król Zygmunt III Waza nadał miastu przywilej na urządzenie czterech jarmarków w roku obok targów cotygodniowych oraz przywilej słodowników. W końcu XVI wieku piwowarzy posiadali włsny cech. Prawa te były dowodem dość znacznego rozwoju życia gospodarczego i znaczenie miasta.
Obecna lokacja miasta nie jest jego położeniem pierwotnym, gdyż siedmiokrotnie spłonęło prawie doszczętnie. Duże zniszczenia przyniosły wojny; w XVII wieku Szwedzi spustoszyli Mikstat i okolicę, zniszczenia przyniosły także wojny na początku XVIII wieku i w latach 1733-1735. W połowie XVIII wieku miasto liczyło nie więcej niż 500 mieszkańców.
Udokumentowane ślady szkolnictwa na terenie gminy sięgają XVI wieku.
W 1793 roku Mikstat przeszedł pod panowanie pruskie, następnie wchodził w skład Księstwa Warszawskiego i w 1815 roku ponownie znalazł się w granicach Prus, aż do roku 1919.
W swoim historycznym życiorysie mieszkańcy Mikstatu zapisali wiele znaczących kart.
Do takich zaliczyć należy: pomoc walczącym powstańcom w Insurekcji Kościuszkowskiej; wyprawę oddziału z Mikstatu, Kotłowa, Strzyżewa i innych okolicznych miejscowości na tereny objęte powstaniem styczniowym. Trzeba też wspomnieć o patriotycznej postawie u zarania II Rzeczypospolitej. W listopadzie 1918 roku rozbrojono zaborców i utworzono Ochotniczą Kompanię Wojska, która czynnie uczestniczyła w walkach na południowym froncie zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego, przyczyniając się walnie do wyzwolenia Kępna.
Wsród obiektów zabytkowych trzeba wymienić kościół z 1788 roku, drewniany, konstrukcji zrębowej, z wieżą i dachem krytym gonem, stojący na miejscowym cmentarzu z rzeźbami ludowymi i zabytkowymi organami. Jego patronem jest św. Roch pochodzący z Montpellier, opiekun zwierząt ku czci którego, raz w roku 16 sierpnia odbywają się tu ludowe misteria.
W drugim kościele neobarokowym (XX w.), już murowanym znajdujemy dzwon pochodzący z XVII wieku. Obok kościoła stoi zabytkowy krzyż drewniany, snycerskiej roboty, zwieńczony pelikanem wykonanym przez ludowego artystę z Wieruszowa, Pawła Brylińskiego.
Mikstat pieczętuje się herbem "Gozdawa", który tworzą dwie białe lilie andygaweńskie ze złotą przepaską na białym tle. Podobnym herbem pieczętuje sie tylko sam wielki Paryż, stąd mówi się czasem o Mikstacie jako o "Małym Paryżu". Prawdopodobnie nazwa Mikstat pochodzi od staropolskiego "mikstatnik", co oznacza we współczesnym języku termin "tragarz" (wg. Al. Brucknera - Słownik etymologiczny języka polskiego). Inna wersja wskazuje na niemieckie pochodzenie nazwy Mikstat - Miken - komar.
Miasto może poszczycić się urządzeniami komunalnymi, które istniały już w XIX wieku (siec wodociągowa wykonana w pniach drewnianych). Po II wojnie światowej zmodernizowano siec wodociągową i rozwinięto system kanalizacyjny.  

O ŚW. ROCHU
Św. Roch urodził się w 1295 jako jedyny syn rządcy Montpellier. W wieku 19 lat stracił oboje rodziców. Po sprzedaniu znacznego majątku rodziców, rozdał wszystko ubogim i wyruszył do Rzymu. We włoskim miasteczku Acquapendente zastała go epidemia dżumy. Tam w miejscowym szpitalu opiekował się zarażonymi. W Rzymie spędził 3 lata, gdzie dokonał wielu cudownych uzdrowień. W czasie powrotu do Francji zaraził się dżumą. By nie zarażać innych ukrył się w pobliskim lesie. Według podania wytropił go tam pies, który przynosił mu pożywienie. Miał wówczas cudownie wyzdrowieć.